Razi Nurullayev,
Milli Cəbhə Partiyasının sədri, millət vəkili

Siyasətdə ən çətin mövqe bəzən müxalifətdə olmaq deyil, obyektiv qalmaqdır.

Çünki çox vaxt cəmiyyət siyasətçilərdən iki kəskin mövqedən birini gözləyir: ya hakimiyyəti tam tərifləmək, ya da onu tam inkar etmək. Halbuki siyasətin ən sağlam forması nə kor tərifdir, nə də kor inkar. Siyasətin ən sağlam forması həqiqəti deməkdir.

Prezident İlham Əliyevin fəaliyyəti haqqında danışarkən də məhz bu yanaşmadan çıxış etmək lazımdır. Müxalifətdə olan bir siyasətçi kimi hesab edirəm ki, dövlət məsələlərinə şəxsi simpatiya və ya antipatiya prizmasından yanaşmaq doğru deyil. Çünki hakimiyyətlər dəyişir, amma dövlət qalır. Dövlət isə emosiyalar üzərində deyil, reallıq və məsuliyyət üzərində qurulur.

İlham Əliyev Azərbaycan tarixinin mürəkkəb və taleyüklü bir dövründə ölkəyə rəhbərlik edir...

Cənubi Qafqaz tarix boyu sabit region olmayıb. Böyük dövlətlərin maraqlarının toqquşduğu, geosiyasi balansın tez-tez dəyişdiyi, münaqişələrin və təhlükəsizlik risklərinin mövcud olduğu bir coğrafiyada dövlət idarə etmək heç vaxt asan məsələ deyil. Bu baxımdan, Azərbaycan kimi strateji mövqedə yerləşən bir ölkəyə rəhbərlik etmək həm siyasi iradə, həm də strateji düşüncə tələb edir.

Son iyirmi ildən artıq müddətdə Azərbaycanın beynəlxalq mövqeyinin güclənməsi, enerji layihələri vasitəsilə ölkənin geosiyasi çəkisinin artırılması və regionda söz sahibi olan dövlətə çevrilməsi bu dövrün diqqətçəkən məqamlarından biridir.

Xüsusilə enerji diplomatiyası Azərbaycanın beynəlxalq siyasətdə rolunu artıran əsas amillərdən biri oldu. Bakı-Tbilisi-Ceyhan, Cənub Qaz Dəhlizi kimi layihələr təkcə iqtisadi deyil, həm də geosiyasi əhəmiyyət daşıyan təşəbbüslər idi.

Lakin Azərbaycanın müasir tarixində ən böyük dönüş nöqtəsi, şübhəsiz ki, ərazi bütövlüyünün bərpası ilə bağlı oldu. Uzun illər davam edən Qarabağ münaqişəsinin Azərbaycanın xeyrinə nəticələnməsi ölkənin siyasi və hərbi tarixində xüsusi yer tutur.

Bu məsələ təkcə hərbi əməliyyatların nəticəsi deyildi. Bunun arxasında illərlə aparılan diplomatik fəaliyyət, iqtisadi imkanların gücləndirilməsi və dövlət institutlarının müəyyən dərəcədə möhkəmləndirilməsi dayanırdı. Amma dövlətçilik yalnız hərbi və geosiyasi uğurlarla ölçülmür.

Güclü dövlət eyni zamanda güclü institutlar deməkdir...

Müstəqil məhkəmə sistemi, şəffaf idarəçilik, real siyasi rəqabət, azad media mühiti və fəal vətəndaş cəmiyyəti müasir dövlətin əsas sütunlarıdır. Bu sahələrdə Azərbaycanın hələ də ciddi islahatlara ehtiyacı olduğu da cəmiyyət tərəfindən tez-tez səsləndirilən fikirlərdir. Hesab edirəm ki, müxalifətin rolu məhz burada başlayır. Müxalifət hakimiyyətin düşməni deyil, dövlətin inkişafı üçün alternativ düşüncə və tənqidi baxış təqdim edən siyasi qüvvədir.

Sağlam siyasi sistemlərdə hakimiyyət və müxalifət bir-birini düşmən kimi deyil, rəqib kimi qəbul edir...

Rəqabət isə inkişafın əsas şərtlərindən biridir. Postsovet məkanında siyasət çox vaxt emosiyalar üzərində qurulur. İnsanlar siyasi mövqeyə görə bir-birini ya tam qəhrəman, ya da tam düşmən kimi təqdim etməyə çalışırlar. Halbuki dövlətçilik bu qədər sadə yanaşma ilə idarə olunmur.

Dövlət idarəçiliyi daha mürəkkəb və daha məsuliyyətli yanaşma tələb edir...

Prezident İlham Əliyevin fəaliyyətinə də məhz bu prizma ilə baxmaq lazımdır. Onun rəhbərliyi dövründə Azərbaycanın beynəlxalq mövqeyi güclənib, enerji layihələri vasitəsilə ölkənin strateji rolu artıb və uzun illər davam edən münaqişə bizim xeyrimizə dəyişib.

Bunlar danılmaz faktlardır və onları görməməzlikdən gəlmək obyektiv yanaşma olmazdı.Eyni zamanda, cəmiyyətin gözləntiləri də dəyişir. Azərbaycan cəmiyyəti artıq daha inkişaf etmiş siyasi və sosial mühit istəyir.

İnsanlar daha şəffaf idarəçilik, daha güclü hüquqi institutlar, daha açıq siyasi mühit və daha ədalətli sosial sistem gözləyirlər...

Bu gözləntilər təbii və normaldır. Çünki inkişaf edən cəmiyyətlərdə tələblər də artır.

Məncə, Azərbaycanın gələcəyi məhz bu iki istiqamətin balansından keçir. Bir tərəfdən dövlətin güclü olması, təhlükəsizliyin təmin edilməsi və beynəlxalq mövqelərin qorunması vacibdir. Digər tərəfdən isə demokratik institutların gücləndirilməsi, siyasi iştirak imkanlarının genişlənməsi və idarəetmədə daha çox şəffaflığın təmin olunması zəruridir.

Tarix göstərir ki, güclü dövlətlər yalnız güclü liderlərlə deyil, güclü institutlarla da formalaşır...

İnstitutlar güclü olduqda, dövlət daha dayanıqlı olur və dəyişikliklər cəmiyyət üçün sarsıntı yaratmır. Buna görə də Azərbaycanın qarşısında duran əsas vəzifələrdən biri məhz bu institutların daha da möhkəmləndirilməsidir.

Müxalifətdə olan siyasətçi kimi hesab edirəm ki, doğru olanın etirafı siyasi zəiflik deyil. Əksinə, siyasi yetkinliyin göstəricisidir. Eyni zamanda, problemləri açıq şəkildə demək də düşmənçilik deyil. Bu, dövlətə və cəmiyyətə qarşı məsuliyyətli münasibətdir.

Siyasətdə ən böyük səhv rəqibini susdurmaq, ən böyük uğur isə cəmiyyəti inandırmaqdır...

Azərbaycan üçün də ən doğru yol sağlam siyasi rəqabətin, açıq dialoqun və dövlət maraqlarını hər şeydən üstün tutan siyasi mədəniyyətin formalaşmasıdır.

Əgər biz həqiqətən güclü və inkişaf etmiş Azərbaycan görmək istəyiriksə...

o zaman siyasətdə emosiyalardan daha çox rasional düşüncəyə, qarşıdurmadan daha çox dialoqa və şəxsi maraqlardan daha çox dövlət maraqlarına üstünlük verməliyik.

Müxalifətdə olan siyasətçi kimi məhz buna inanıram:

Dövlətə münasibətdə obyektiv olmalıyıq. Doğru olanı deməkdən çəkinməmək, yanlış olanı isə deməyə cəsarət etmək lazımdır. Çünki ölkə yalnız belə yanaşma ilə daha güclü və daha dayanıqlı gələcəyə doğru irəliləyə bilər.